نظام ارزشیابی کنونی مدارس سنتی و کمی می باشد یكي از عواملي كه تغيير در نظام ارزشيابي سنتي را اجتناب ناپذير مي ساخت، وجود آسيب ها و كاستي هاي موجود در نظام تحصيلي بود. برخي از اين آسيب ها و كاستي هاي موجود در نظام ارزشيابي تحصيلي دوره ي ابتدايي عبارتند از: حافظه پروري و كم توجهي به حيطه ها  و سطوح مختلف يادگيري، تحميل اضطراب  نامطلوب به دانش آموزان، افزايش تكرار پايه ي تحصيلي، هدف شدن امتحان به جاي يادگيري، كم توجهي به بهداشت رواني محيط ياددهي ـ يادگيري، كم توجهي به پرورش خلاقيت و روحيه ي پرسش گري، حاكميت امتحان هاي پاياني و توجه اندك به تلاش و پيشرفت همه جانبه ي دانش آموزان، سنجش كمّي و بي اهميّتي به سنجش كيفي و استفاده ي محدود و ناچيز از ابزارها و روش هاي سنجش جايگزين، كه البته بايد اذعان كرد، آسيب هاي ذكر شده به صورت يك جا، مصداق نداشته و آموزگاران گرامي با به كارگيري روش ها و ابزارهاي جديد، با نگرش نو تلاش كرده اند تا اين آسيب ها به حداقل برسند. اگرچه حاكميت ديدگاه هاي سنتي، نسبت به سنجش و ارزشيابي وعدم بازنگري در قوانين ، مقررات و آيين نامه ها اين فرصت را به طور كامل فراهم نكرده است و راه رسيدن به آرمان شهر سنجش و ارزشيابي را ، دور و دراز نمود؛ ليكن آنچه مطرح شده است به معناي نفي گذشته نيست؛ بلكه اشاره به برخي از كاستي هاست كه بايد توسط برنامه ريزان، كارشناسان، مديران و معلمان براي رفع آن ها اقدام شود.